دانيال رفيعي

علائق جدید دانیال عبارتست از مشت و مال دادن مامان و بابا برای اینکه خستگیشون در بره، شعر خوندن، تاس بازی، کار با کامپیوتر، غذا درست کردن، شمارش به انگلیسی و فارسی، موهای مارو مرتب کردن، چت کردن، درس خوندن، ژله خوردن، تلفنی صحبت کردن، رانندگی.

همچنان هم حاضر نیست از دست پوشک ما و خودشو راحت کنه و شدیدا مقاومت میکنه.

از اونجاییکه آدم مهربون و خوش زبونیه هراز گاهی میگه: "مامانی، آی لاو یو، آی لاو یو تو، آی لاو یو تری، آی لاو یو فور، آی لاو یو فایو ...تا آی لاو یو تن"

بهش گفتم دانیال وقتی بزرگ بشی چکار میکنی؟ گفت زن میگیرم گفتم جدی گفت آره دیگه !!!

وقتی آب میخوره خیلی جدی میگه: "سلام حسین"

دیشب بهش میگم میای بریم بیرون میگه اول نماز. خدا ناراحت میشه.

یک خرس داره که بهش میگه سگ من و میگه اسمش فیله. (به این میگن پسر قانع)

مسئله ای که برای من خیلی جالبه قدرت تخیل دانیاله که با دوستای نامرئی، جوجوهای نامرئی، غذاهای نامرئی و اسباب بازی های نامرئی خیلی جدی بازی میکنه و اگه من حواسم نباشه و لگدشون کنم کلی ناراحت میشه.

معمولا میگن دخترها شیرین زبونن ولی من بهم ثابت شده که این امر فقط مربوط به دخترها نیست. موضوع از این قراره که دانیال منو صدا میکرد و میگفت بیا، من هم کار داشتم و به حرفش توجه نمیکردم، بعد از چندبار صداکردن و نیامدن من دیدم داره میگه: "خامونه، خامونه تشیف ئیایین" علاوه بر اینکه علامت تعجب روی سر من ظاهر شده بود کلی هم خندیدم و دانیال رو بغل کردم و به این شیرین زبونیش آفرین گفتم. حالا از اون به بعد هروقت میخواد منو برای کاری راضی کنه از این جمله استفاده میکنه. حالا بعضی وقتها که میخواد منو صدا کنه میگه خامون، علاوه بر مامان، مامانی، یایاز که یعنی ساناز.

دیروز هم از یک مسئله ای ناراحت شده بودم و عصبانی بودم، حواسم به دانیال نبود دیدم اومده و منو ناز میکنه میگه "مامانی آیوم باش"، گفتم خوب من آرومم بعد گفت "گی شده، بازی اولیم خوب شی".

راستی جالب اینجاست که دانیال بعضب از افعال رو اشتباه استفاده میکنه و اونارو به همین ترتیب صرف میکنه. مثلا وقتی میخواد بگه باز کن میگه "واز اولُن vaz olon". و اینطوری صرف میکنه: واز اولم، واز اولن، واز اوله، واز اولیم، واز اولین، واز اولَن.

حالا دیگه کم کم دانیال ما برامون جملات قصار میگه که کلی از دستش میخندیم. برای اینکه یادم نره بعضیاشونو اینجا ثبت میکنم:

1- دیروز تلوزیون داشت نشون میداد که توی اصفهان برف میبارید ماهم که کلی هیجان زده شده بودیم میگفتیم "وای داره برف میاد..." یکدفعه دیدم دانیال داره شادی میکنه و به من میگه:

"مامانی بف اومد، گایو بقی بزنیم همش کثیفه شد." (مامان برف اومد، جاروبرقی بزنیم همش کثیف شده) حالا نکته جالب اینه که چرا فکر کرده برف زمینو کثیف میکنه!!!

2- امروز حالم خوب نبود به بابای دانیال گفتم حواست به دانیال باشه من برم استراحت کنم. دانیال سریعا گفت:

"علیییییی، مامانی گی شده؟" (مامان چی شده؟)

باباش هم براش توضیح داد حال مامان خوب نیست و باید استراحت کنه تو هم پسر خوبی باش نرو پیشش. بعد از چند دقیقه دانیال اومد پیشم و گفت:

"مامانیییی، بابا اوناش، اذت ننونه، قص بخور، لالا کن دایلا بوبوس.!!!" (یعنی مامانی، بابا اونجاس، اذیت نمیکنه، قرص بخور، لالا کن، دانیال رو بوس کن.)

3- دیشب با پانیذ (دختر عمه دانیال) بازی میکرد که سر اینکه کدوم دست منو بگیرن باهم درگیر شدن. من هم به پانیذ که الان 5 سالشه گفتم پانیذ جون تو این یکی دست منو بگیر، تو بزرگی دانیال بچه است، دانیال هم با عصبانیت گفت:

" من بچه ام، تو گنه ای، مامان من مال دایلایه" (من بچه ام تو گنده ای، مامانم مال دانیاله)

4- داشت به برق دست میزد و من بهش گفتم مامان جان به اون دست نزن خطرناکه، گوش نکرد بعد من بهش گفتم الان حرفمو نمیفهمی؟ گفت "نه" بعد گفتم پس کی میفهمی؟ گفت:

"افدا، افدا بو دایلا میفه. الان باسیه" (فردا، فردا بگو دانیال میفهمه، الان بازیه)

امان از دست این بچه ها.

5- این عکس رو به دانیال نشون دادم میگه "آخی نی نی" گفتم اگه این نی نیه اسمش چیه؟ " گفت نی نی دایلا".

پسر کوچولوی ناز من درحال حاضر پیشرفتهای زیادی کرده تقریبا تمام کلمات رو میگه البته بعضی هارو درست و بعضی کلمات رو مشابهشون رو میگه. بطور مثال:

بوز=بلوز، شِل=ژله، تاب= کتاب، علی=صندلی، آلویا=آلوئه ورا، کنول=کنترل، نشتم=نوشتم، دایلال=دانیال، گیشیه=این چیه، گیا=چرا، بوبوس=بوس، گونه=گنده، کوچو=کوچولو، لخ= یخ، یگال=یخچال، فوفتال=فوتبال و چندین کلمه دیگه که الان توی ذهنم نیست. در ضمن داره تلاش میکنه اصول دین را هم یاد بگیره و هر روز با علاقه تمرین میکنه.

کلماتی هم یاد گرفته که درست بگه مثل شیر، عمه عطی، ماشین، کارت، بازی، توپ، تاس، پول، کارتون، فیلم، قرص، و ...

دیروز دانیال رفت سروقت کتابخانه و یک کتاب سنگین برداشت، گفتم برای چی میخوای؟ گفت "دس بونم= درس بخونم" بعد از چند دقیقه کتاب رو آورد و گفت "گونس= گنده است" گفتم آره برو کوچکتر بردار گفت "این بابائه، دایلال بچه هستی، کوچو میاد= این مال باباست، دانیال بچه است کوچولو میخواد."

در ضمن الان سه روز هم هست که دیگه شیر مادر نمیخوره و دیگه بزرگ شده مثلا. البته برای هردو مون سخته و دردناک. اگر خدا بخواد چند روز دیگه تلاش میکنیم که بتونیم از بستن پوشک هم راحت بشیم.

من اگه جای این شرکتهای سازنده شامپو و صابون بودم حتما صابونی که چشم را نسوزونه میساختم. آخه شامپوهایی هست که چشم رو نسوزونه ولی صابونها همشون چشم رو میسوزونن. برای همین دانیال قبل از رفتن به حمام گارد میگیره و گریه میکنه که "آی گیشم". این عکس هم بعد از حمام رفتن دانیال انداخته شده.

پسر فسقلی من علاقه زیادی به کارت بازی داره. روی یکسری از کارتهاش عکس ماشین های مختلف و روی یکسری دیگه هم عکس حیوانات مختلفه. از هر عکسی دوتا هست و من هرکدوم رو نشونش بدم اون باید بین کارتها، مشابهشو پیداکنه و به من بده. البته اسم تمام حیواناتشو یاد گرفته و موقع پیدا کردن کارت اسمشونو میگه و صداشونو در میاره. البته اولش این بازی براش خیلی سخت بود ولی کم کم یادگرفت. امروز که داشتم باهاش بازی میکردم کارت رو که پیدا کرد برای خودش دست زد و پاشو تکون داد و گفت "ایول ایول" من داشتم از تعجب شاخ در میاوردم. نمیدونستم چی بگم فقط خندیدم. واقعا نمیدونم از کی یادگرفته بود.

امروز بابا مریض بود و دانیال با کمال میل ازش پذیرایی میکرد. نکته جالب اینکه هروقت میخواست به باباش چیزی بگه و صداش کنه میگفت "علی" منم برای اینکه دانیال بگه بابا میگفتم "بابا" یکدفعه دیدم  جامون عوض شده من دارم به بابایی میگم بابا، دانیال میگه "علی". از دست این بچه ها!!!

راستی من از دوستانی که لطف دارن و به دانیال علاقمند هستن و مطالب این وبلاگ رو میخونن کمال تشکر را دارم چون هروقت تلفنی یا حضوری با من صحبت میکنن میگن که در جریان رشد و شیرینکاری های دانیال هستند. ولی خوشحال میشیم هروقت وقت دارن چند کلمه ای هم برای ما یادگاری بنویسن. خدا خیرتون بده.

گاهی اوقات باید قانونمندی رو از بچه ها یاد گرفت. دانیال تا حالا شدیدا دوست داشت توی ماشین، جلو و روی پای من بشینه ولی جدیدا علاقه داره که تنهایی روی صندلی عقب بشینه و حتما کمربند هم ببنده. تازه به ماهم یادآوری میکنه که ببندیم. این نشون میده که انسان ذاتا موجودی قانونمنده و چی میشه که وقتی بزرگ میشه اینطوری میشه نمیدونم!!!

این پسر کوچولوی ما تازگیها تمام تلاششو میکنه حرف بزنه البته به زبان خودش که برای ما هم قابل فهم و هم شیرینه. همه حرفهای مارو هم متوجه میشه و علیرغم اینکه من خودمو برای "این چیه؟" آماده کرده بودم حالا همش با "چرا؟" یا به زبون دانیال "گیا؟" مواجه میشم که خیلی سخت تر از "این چیه" هست چون اگه جوابم قابل فهم یا قانع کننده نباشه بازم میپرسه "گیا؟" اونوقت خر بیار و باقالی بار کن.

مشخصه که آمادگی از پوشک گرفتن رو داره چون به زمانش بهمون میگه ولی مشکلی که باهاش داریم اینه که طبق قانون خودش حتما باید توی پوشک کارشو بکنه و هرچی روش کار فرهنگی میکنیم راضی نمیشه جای دیگه یعنی توی "دبلیو" کارشو بکنه. به هرحال از پیشنهادات سازنده خوانندگان محترم استقبال میکنیم.

این هفته خیلی هفته بدی بود. مامان فری و خاله دوباره مارو تنها گذاشتن، من حالم زیاد خوب نبود و از همه بدتر:

چند روز بود که توی تب میسوختی. دلم میخواست بمیرم و نبینم که چقدر حال پاره جگرم بد بود. تب خیلی بالا. وقتی فکر میکردم حالت بهتره تازه دمای بدنت 38 درجه بود. هیچ علامت دیگه ای از آنفولانزا نداشتی بجز بی اشتهایی. با اینهمه بیماری هایی که الان اومده من دل تو دلم نبود. هرکاری میکردیم تبت پایین نمیامد. دکتر گفت بجای استامینوفن ایبوبروفن بهت بدیم واگر تبت بالا رفت دیازپام. البته دکتر تجربه بیشتری داشت و خیلی خونسرد بود ولی من خیلی ترسیده بودم. به هرحال دکتر صلاح نمیدونست که آنتی بیوتیک را شروع کنی تا از بیماریت مطمئن بشه. ولی وقتی به من گفت حالا میتونین آنتی بیوتیک را شروع کنین انگار دنیارو به من دادن چون خیالم راحت شد که مسئله خاصی نیست و به راحتی برطرف میشه. نمیدونی چقدر آرزو میکردم که بازهم از روی تخت بلند بشی و مثل قبل اینطرف و اونطرف بدوی با اشتها غذا بخوری و گاهی با شیطونیهات منو کلافه کنی. دلم برای خنده های قشنگت کلی تنگ شده بود. البته انقدر خوش اخلاق بودی که در بدترین حالت هم برای اینکه من ناراحت نشم بهم لبخند میزدی و وقتی بهت میگفتم الان چطوری میگفتی خوب. میگفتم الان چی شد میگفتی "گی" یعنی هیچی. وقتی دستتو میگرفتم با لبخند میگفتی "مامان دوسی مه" یعنی مامان دوستت دارم.

خدارو شکر که الان داری با بابایی توپ بازی میکنی و صدای خنده ات هم بلنده. امیدوارم همیشه شاد باشی و سالم. امیدوارم هیچ بچه ای مریض نشه که واقعا تحملش خیلی سخته.

امسال ماه رمضان تموم شد، من بعد از دوسال تونستم روزه بگیرم. دانیال خیلی همکاری کرد. توی این ماه دقیقا به آداب و رسوم روزه گرفتن آشنا شده بود. فقط تعجب میکرد که چرا من آب نمیخورم و همش فکر میکرد مشکلی هست و مدام به من میگفت قرص بخور. شبی هم که تلویزیون اعلام کرد که عید فطر شده همش رقصید و شادی کرد. انقدر که خسته شد و تا سرشو گذاشت، خوابش برد.

حالا که ماه رمضان تموم شده من باید تلاش زیادی بکنم که بتونم دانیال رو از شیر و پوشک بگیرم البته کار خیلی سختیه هم برای من و هم برای دانیال. خدارو شکر که کمک کرد دانیال تا حالا که دو سال و دو ماهشه بتونه از شیر مادر تغذیه کنه البته در تموم این مدت دوگانه سوز بود یعنی هم شیر مادر میخورد هم شیر کمکی و بعد هم شیر پاستوریزه. ولی بازهم خوبه. به هرحال برامون دعا کنین این مرحله هم راحت و با کمترین خطا  طی بشه.

امروز دیدم توی نی نی سایت قبلا که دانیال توی دلم بوده براش حسابی نامه نگاری کردم فکر کردم بذارم اینجا جالب میشه:

دوستت داريم

دوستت دارم

به اميد ديدار

براي همه مامانهاي كوچولويي كه منتظر بدنيا آمدن عزيزترين كسانشون هستند هم آرزوي سلامتي و خوشحالي ميكنم.

ماشاءالله
سلام دانيال گلم
توي سونوگرافي ديدمت ولي هيچ چيز و نميتونستم تشخيص بدم. فقط دكتر ميگفت اين سرته، اين پاته... منم كلي حظ كردم. مامان فری با من بود همش برات دعا ميخوند.
دكتر ميگفت براي خودت پهلووني حسابي، 2 هفته از سنت جلوتري ماشاء الله. خداروشكر. طبق زماني كه دكتر داده همش 11 روز مونده اين پهلوونمو ببينم.
اميدوارم همه چيز به خوبي بگذره و زود بياي پيش من.
دوستت دارم خيلي زياد.

---

بعد از چهل هفته انتظار بالاخره روز اول مرداد این عشق من متولد شد. الان 26 ماه میگذره. جالبه نه؟

بعضی ها میگن دخترها احساساتشونو بهتر بروز میدن ولی من فکر میکنم دختر و پسر نداره. خوشبختانه دانیال خیلی راحت به آدم میفهمونه چه احساسی به آدم داره با این جملات:

دوسی مَه = دوستت دارم      

عاری مَه = عاشقتم

قُری مَه = قربونت برم

آی لو = آی لاو یو

که البته هروقت میخواد به آدم ابراز علاقه کنه اینارو ردیف میکنه. هرکس هم بهش بگه "آی لاو یو" میگه "آی لو تو". هروقت بهش میگم حالم خوب نیست میگه: "قرص بور" و بلافاصله میاد ماش یعنی ماساژ میده و برام دعا میکنه. هروقت هم میریم خرید سعی میکنه هرچی دست منه ازم بگیره و بیاره و میگه "کمک". هروقت هم میگم دانیال من خسته ام فوری دوتا بوس دو طرف صورت منو میکنه، تمام اسباب بازی هاشو که ریخته جمع میکنه و میذاره توی کشو و میگه "بابا بیاد برقی" یعنی بابا بیاد جارو برقی بکشه، یعنی میخواد بگه من کار نکنم.

در ضمن دانیال شمارش هم یادگرفته و میگه" ایک، دو، سه، پانج، شیش، هف، هش، ده" بعد هم سریعا خودشو تشویق میکنه.

دیروز هم نمکدون رو نزدیک دستش گذاشته بود و من بهش گفتم مامان جون مواظب باش نمک نریزه سریعا به نمکدون گفت "بیریز نَنُن" که شکل جدید نریزه.

کاری هم از من خواست بهش گفتم من بلد نیستم سریعا به من گفت "بله نیی؟ بابا بله؟" و از باباش پرسید: "بابا بلی؟" (نحوه جدید صرف بلد بودن)

دانیال توی نامزدی خاله کلی شیطونی کرد. البته شیطونی خوب که همه رو عاشق خودش کرده بود. هیچ چیزی رو به هم نریخت و اصلا هم خرابکاری نکرد. کاملا هم درک کرد که نامزدی تنها خواهر مامانیه و باید پسر خوبی باشه. همه بعد از عروس و داماد چشمشون به این داماد کوچولو بود و مدام بهش توجه میشد. خلاصه شب خوب و بدون دردسری بود و ماهم از همه چیز راضی و خوشحال امیدوارم این کبوترهای عاشق هم خوشبخت بشن. 

البته این نامزدی حدود بیست روز پیش یعنی شب نیمه شعبان بود ولی من وقت نداشتم اینجا چیزی بنویسم در ضمن منتظر بودم آقای عکاس محترم عکسها رو آماده کنه تا بتونم یکیش رو انتخاب کنم و اینجا بذارم. الان هم ماه رمضونه و دارم بعد از دوسال روزه میگیرم (البته با اجازه آقا دانیال) فقط هروقت احساس میکنه من تشنمه برام آب میاره.

حالا کمی هم از کارهاش بگم: جدیدا یاد گرفته اسمشو بگه :"داینال" البته گاهی اوقات هم درست میگه اما بیشتر دایناله تا دانیال. گاهی اوقات منو میندازه روپاش و تند تند میگه: "آآ بو، پیشی بو، گیش بند، مامان لالا اِ" یعنی: "آقا برو، پیشی برو، چشمتو ببند، مامان لالا کن اِ". شمارش هم بلد شده تا سه: "ایک، دو، سی، تار" هروقت هم ازش میپرسیم چند سالته انگشتاشو مثل علامت پیروزی میکنه میگه دو. به انگلیسی هم وقتی میخواد ابراز علاقه کنه میگه "آی لو" یعنی همون آی لاو یو. اعمال مربوط به وضو گرفتن و نماز خوندن را هم کاملا بلده.

دانیال به سلامتی دو ساله شد. تولدش رو شب جمعه گرفتیم در حضور عزیزانی که دانیال خیلی دوستشون داره. این تولد توی خونه خودمون برگزار شد. با حضور فری= مامان فری، لی= خاله، باباج= باباجون، ماشیین= مامان شیرین، عمنه=عمه، آنیز= پانیذ، عمو، مان= پیمان و آآ= محمدآقا.

جای همه عزیزان خالی خیلی خوش گذشت. از همه بیشتر به خاطر اینکه همه دور هم جمع بودند. دانیال هم حسابی مجلس داری کرد و رقصید و همه رو شاد کرد. عکسهای زیادی ازش گرفتیم که دوست داشتم همشو اینجا بذارم که نمیشه.

اینروزها سر مامان حسابی شلوغه و اصلا فرصت نداشت چیزی بنویسه به این دلایل:

- اتفاقاتی که توی کشور افتاد حسابی فکرمو مشغول کرده بود.

- مهمونای عزیزی داریم: فری و لا و باباج (مامان فری و خاله و باباجون)

- نزدیک شدن به تولد دانیال قشنگم که حالا داره دو ساله میشه. که امسال قراره تولد رو توی خونه خودمون بگیریم و بعدا عکسها و شرح ما وقع را خدمت همه خوانندگان ارائه میکنم.

- یک خبر خوب دیگه هم که فعلا نمیتونم بگم!!!

خلاصه فعلا همش خبرهای خوبه و سر من هم خیلی شلوغه.

مدتيه كه چيزي ننوشتم. بله دانيال رفت مولودي اتفاقا خيلي هم بهش خوش گذشت چون كلي رقصيد و توجه همه را به خودش جلب كرده بود. اتفاق مهمي نيفتاد ولي فرداش كه روز راي گيري بود با ما اومد بيرون و در راي گيري شركت كرد و بعدشم رفتيم پارك كه اينم يكي از عكساشه:

ولي اينو براي تو مينويسم كه اگه بزرگ شدي بخوني مامان جون. من از بزرگترها شنيده بودم تاريخ تكرار ميشه ولي اينجوري به چشم خودم نديدم. مردم ايران خيلي مردم مهربون و خوبي هستن. اين مدت يعني از فرداي روز راي گيري تا حالا همشون دارن بخاطر عقيده خودشون فرياد ميزنن. اينجا جاش نيست كه در مورد درستي يا غلطي اون چيزي بگم. ولي ميخوام بگم عزيز دلم به چيزي اعتقاد داشته باش كه ارزششو داره و بخاطرش پافشاري كن. فقط به سياست كاري نداشته باش چون تاريخ تكرار ميشه... .

كلمات جديد دانيال كوچولو در سن بيست ودو ماهگي بقرار زير ميباشند:

موش يا ايش موز= شيرموز، قو=قاشق، ماشييين=ماشين، مِشي= بشين، فَيي=مامان فري، بييم=بريم، دايي=چايي، عموم=حمام، عمه= عمه، لا=خاله، عمو=عمو، ماشي= مامان شيرين، بارري= باطري، داس=تاس، بيس=بيسكوئيت، گيسي=قيسي، با=مربا، مون=نان، بايل=مبايل، اَوُ=الو، بال=توپ، گوج=گوجه، موس=سس، ناش= ساناز، مو=مُهر، بايي=پايين، نانا=آهنگ، حو=حوله، پش=پشه، دسِت=دستت درد نكنه، ميسي=مرسي، دَ=دَدَر، اَيين=ازاين، دَيِه=درآر، دَش=چشم، كائو=كاكائو، اَم=غذا، يَف=رفت.

بالاخره تلاش خودشو ميكنه كه با اين كلمات منظورشو به ما بفهمونه. عكس زير هم از راه رفتن دانيال در حالي كه دستشو پشتش گرفته انداخته شده است. آخر اين هفته هم قراره دانيال براي اولين بار در مراسم مولودي براي حضرت فاطمه شركت كنه كه از زبان خودش بعدا همه چيزو تعريف ميكنه.

بالاخره بعد از مدتي انتظار رفتيم عروسي، آخه مامان و بابا كلي دلمو با تعريفاشون در مورد عروسي برده بودن و من دلم ميخواست ببينم عروسي چيه. اول كه رفتيم يك سفره انداخته بودن و همه دورش جمع شده بودن و همش دست ميزدن. خلاصه من كه نفهميدم براي چي اينكارو ميكردن ولي چون قول داده بودم پسر خوبي باشم، فقط تماشا ميكردم. بعد هم همه رفتن با عروس و داماد عكس انداختن كه ماهم رفتيم. تازه مهمونا متوجه من ميشدن و ابراز احساسات ميكردن و بهم ميگفتن داماد كوچولو. چندتا ني ني نازهم كه لباسشون خيلي قشنگ بود هم اومدن پيش من و ازم خواستن باهاشون برقصم ولي من قبول نكردم آخه خيلي خجالت ميكشيدم.

چون قول داده بودم پسر خوبي باشم و مرده و قولش، از اول تا آخر عروسي پهلوي مامان نشسته بودم و اصلا هم گريه نكردم. همه ميومدن و به مامان ميگفتن كه چه پسر خوش تيپ و آقايي داري... فقط گاهي اوقات از مامان خوراكي ميخواستم كه مامان هم ازم پذيرايي ميكرد. آخر هم كه بالاخره نميشه شير نخورد، البته فكر نكنين من هنوز كوچولو هستم ها، به خاطر اينكه اين چندتا دندونم نريزه شير ميخوردم وگرنه من براي خودم يكپارچه آقام !!! از شام عروسي هم خوردم جاي همه خالي.

به هرحال با اينكه خيلي سعي كردم پسر خوبي باشم ولي عادت دارم كه شبها زود بخوابم حتي اگه عروسي باشيم يا هنوز لباسمو در نياورده باشم. نتيجه اخلاقي عروسي هم اين بود كه عروسي يك مهموني است كه براي شروع زندگي دو نفر بر گزار ميشه كه همه توي اون مهموني شادن و براي عروس و داماد آرزوي خوشبختي ميكنن.

مامان: اميدوارم وقتي بزرگ شدي و خودت داماد شدي، اين مطالب رو بخوني و لذت ببري. عزيز دلم.

ما داريم كم كم براي عروسي عليرضا و نگين در آخر هفته آماده ميشيم. اولين عروسي اي كه دانيال ميخواد حضورداشته باشه. بعد از عروسي گزارش از زبان خود آقا دانيال ارائه خواهد شد. فعلا بحث داغ هم كفش و لباس مناسب براي عروسيه. البته مامان فري لطف كردن و كم و كسري هاي لباس دانيال رو برامون فرستادن معضل خريد كفش هم به اين ترتيب حل شد. واقعا دستشون درد نكنه. اينم دانيال درحال انتظار در فرودگاه براي كفش و لباس ارسالي مامان فري:

حالا از يكي از كفشهايي كه مامان بزرگ مهربونش فرستادن انقدر خوشش اومده كه حتي با خودش توي رختخواب هم مياره. هركس ندونه فكر ميكنه بچه ما كفش نديدست!!! عكس بعدي متعلق به دانيال در حال رانندگي به جاي بابايي است. از كوچكترين فرصت براي رانندگي استفاده ميكنه. دست فرمونش هم ظاهرا خوبه.

نميدونم چرا در اين كشور اصلا به فكر پسر بچه ها نيستن. توي تمام مغازه ها فقط كفش و لباس فقط براي دخترها پيدا ميشه. هرجا ميريم انواع و اقسام كفش براي دختر ها هست كه خيلي هم قشنگند ولي براي پسر بچه ها فقط كفش ورزشي. آخه مگه ميشه با كفش ورزشي رفت مهموني و عروسي. حالا هم كه ما آخر ارديبهشت عروسي دعوت داريم و دانيال هم براي اولين بار ميخواد در يك مجلس عروسي حضور پيدا كنه. تازه بعد از گشتن هاي زياد يكجا رو پيدا كرديم كه كفش براي پسرها داشت  تازه با قيمت بالا، كه اونم هر چي پاي دانيال كرديم بهش نخورد. آقاي فروشنده ميگفت پسر شما روي پاش تپليه و كفشها اندازه اش نيست. حالا نميدونم تكليف ما چيه. اينام كه جنسشون جور نيست عيب روي بچه ميذارن.

امروز دانيال كار خيلي جالبي كرد كه من همينطور متعجب موندم: تشنه اش شده بود و بجاي اينكه به من بگه خودش رفته بود ليوان پر از آب را برداشته بود و موقع خوردن، نصفشو ريخته بود زمين. من كه متوجه شدم گفتم دانيال جان هروقت خواستي آب بخوري به من بگو ديدي ريختي زمين. گل پسر من هم كه ديد من ناراحت شدم سريعا يك پارچه برداشت و زمين را تميز و خشك كرد و پارچه را انداخت توي ماشين رختشويي. البته دانيال مواقع ديگه هم خيلي به من كمك ميكنه و واقعا هم عالي كمك ميكنه.

بازهم كلمات جديدي به فرهنگ لغات دانيال ما اضافه شد:

گو=جوجو، پيش=پيشي يا همون گربه، گيش=چشم (جالبه وقتي نقاشي ميكشه ميگه گيش، گيش، ابو = چشم، چشم، ابرو)، ففر= مامان فري، گيلگيل= قلقلك، هاپ= هاپو يا همون سگ.

جديدا كشف كرديم در نزديكي خونه ما محلي است كه براي بچه ها درست كردن و از نظر وسائل بازي و بهداشت كلي، جاي خوبيه. دانيال رو برديم اونجا. اين گل پسر اول خجالت ميكشيد و بازي نميكرد ولي بعدش به زور آورديمش بيرون !!! بين بازي هاي اونجا هم از همه بيشتر از استخر توپ خوشش اومد و دوست داشت مدتها توي اون بمونه. حالا هم ازما قول گرفته كه هفته اي يك دفعه ببريمش اونجا.

اين گل پسر ما داره در مورد صحبت كردن پيشرفتهاي زيادي ميكنه و ميدونه كه من خيلي در اين مورد عجولم. علاوه بر كلماتي كه قبلا ميگفت الان اين موارد را هم ميگه: ماش=ماشين، دس=دست، بش=بشين، پاش=پاشو، عم=عمه و عمو، كش=كفش، در=ددر يا بيرون.

خلاصه در فرهنگ لغات دانيال رفيعي، همه چيز فشرده و بدون اتلاف انرژي بيهوده گفته ميشه.

علاوه بر كلماتي كه دانيال قبلا ميگفت در حال حاضر اين كلمات نيز به فرهنگ لغاتش اضافه شدند:

بايل = موبايل، موم= نان يا نون، مور= مهر، بوس= بوس، آق= اتاق، الا= خاله، پيش= پيشي، بق= بغل، كاب= كتاب، ماش= ماست، بيم= بريم، ابو= ابرو، اس= عكس.

در ضمن سعي ميكنه بقيه موارد رو كه هنوز نميتونه بگه، فقط اهنگشو بزنه. من هم كه كلا خيلي هيجان زده هستم و دوست دارم زودتر حرف بيفته. بعضي وقتها بهش ميگم اگه بتوني بگي قسطنطنيه معلومه بزرگ شدي. براي اينكه ثابت كنه بزرگ شده ديگه صبح ها ترجيح ميده نام و پنير به جاي سرلاك و شبها هم ساندويچ به جاي سوپ بخوره اونم به شرطي كه بديم دست خودش و در خوردن ساندويچ دخالت نكنيم.

اين آقا دانيال ما پسر خيلي خوب و نظيفي تشريف دارند مثلا سعي ميكنن قبل از خواب همه اسباب بازيهايي كه در طول روز پخش و پلا كردند رو جمع كنند و در كشوي مربوطه بريزند و همه چيز را سرجاي خودش بذارن كه مبادا بابا ناراحت بشن و يا مامان خسته بشن. كلا اين كارهاي اين آقا پسر گل تماشاييه و مايه افتخار ما هستند ايشون.